Bota e kinemasë po vajton humbjen e një prej yjeve më të ndritshme të saj. Aktorja italiane me famë ndërkombëtare, Claudia Cardinale, ka ndërruar jetë në moshën 87-vjeçare, në Francë, duke lënë pas një trashëgimi të pasur artistike. Falë bukurisë së saj magjepsëse dhe talentit të jashtëzakonshëm, ajo u kthye në një muzë për disa nga regjisorët më të mëdhenj të të gjitha kohërave.
Një karrierë e shkëlqyer dhe rolet e paharrueshme
E lindur në Tunis më 15 prill 1938, nga prindër siçilianë, Cardinale shkëlqeu në rolet e saj në filma ikonikë, duke punuar me mjeshtra si Luchino Visconti, Federico Fellini dhe Sergio Leone. Ajo la gjurmë të pashlyeshme me rolin e saj si Angelica te filmi “The Leopard” (1963), ku vallëzimi i saj me Alain Delon mbeti i pavdekshëm. Ndër filmat e saj më të arrirë përmenden edhe “8 1/2” (1963) dhe “Once Upon a Time in the West” (1968).
Në karrierën e saj, që zgjati për më shumë se 60 vjet, ajo luajti në mbi 150 filma të zhanreve të ndryshme, nga komeditë italiane dhe “spageti westerns” te filmat historikë dhe dramat. Ajo u largua nga jeta me fëmijët e saj pranë, në Nemours, afër Parisit, ku kishte jetuar për disa vite. Agjenti i saj, Laurent Savry, e cilësoi si “një grua të lirë dhe të frymëzuar”.
Nga një fillim i vështirë në një yll ndërkombëtar
Rruga e Cardinale drejt famës nuk ishte e lehtë. Ajo debutoi në kinema pothuajse si shaka, duke fituar një rol të shkurtër në filmin “Ditët e Dashurisë” me aktorin egjiptian Omar Sharif. Pas fitimit të një konkursi bukurie në Tunizi, ajo u zhvendos në Romë, por e braktisi Shkollën Kombëtare të Filmit pas vetëm tre muajsh. Në këtë periudhë, ajo zbuloi se ishte shtatzënë si pasojë e një përdhunimi, një sekret që e mbajti të fshehtë nga publiku.
Fati i saj ndryshoi kur producenti Franco Cristaldi, i cili e dinte sekretin e saj, i ofroi një kontratë dhe e riktheu në Itali. Debutimi i saj i vërtetë erdhi me filmin “I soliti ignoti” (1958) të Mario Monicelli.
Me një shpirt të lirë, vetëironi dhe përkushtim ndaj kauzave civile, Claudia Cardinale ishte një figurë e pakrahasueshme. Aktori britanik David Niven e quajti atë “shpikja më e bukur italiane që nga… spageti”. Ajo la pas pesë çmime David di Donatello, po aq Nastri d’argento, si dhe çmime për karrierën nga festivalet e Venecias dhe Berlinit. Ajo jetoi për kinemanë, siç shprehej vetë, “për ta jetuar jetën më mirë se në realitet, me më shumë sinqeritet dhe vetëdije”.
